زنان روستایی در ایام قدیم

زنان روستایی در فریدن علاوه بر خانه داری در امور کشاورزی،شانه به شانه مردان روستائی و در کنار هم مشغول به کار بودند. زنان و دختران در کلیه ی امور کشاورزی به جز آبیاری و دروگری و شخم زنی و بیل زنی که با سیستم فیزیولوژیک بدن آنها تطابق ندارد در بقیه کارها مانند کاشت سیب زمینی،وجین کردن محصولات کشاورزی و شرکت در بعضی از امور مانند خرمن کوبی،غربال کردن انواع محصولات کشاورزی،شرکت در کاشت صیفی جات و سبزیجات ،علف چینی جهت گاوهای شیرده مشارکت داشتند.

ادامه ی مطالب

 

 

ادامه نوشته

خوش نشینان چه کسانی بودند؟!

خوش نشینان،افرادی بودند که در روستاها سکونت داشتند نه زارع بودند و نه مالک ؛ولی این افراد در زمینه های مختلف یار و یاور کشاورزان بودند. در این بخش به برخی از آنها اشاره می کنم: 

برزگرها: این نام به افرادی اطلاق می شد که زمین و گاو کشاورزی(ورزاو) آب و بذر نداشتند ولی در کلیه امور کشاورزی تبحر کامل داشتند. تعدادی از کشاورزان که به تنهایی قادر به حرکت درآوردن امور کشاورزی خود نبودند از برزگرها یاری می گرفتند و با آنها قراردادی به شرح زیر امضاء می کردند:  

الف: برزگرها باید در کلیه ی امور کشاورزی صاحب ملک را یاری کنند.

ب:مدت زمان همکاری برزگر با کشاورز از اوایل فصل بهار تا اواخر فصل پاییز می باشد.

ج:هر سال اسفند ماه کشاورز باید یک بار گندم (دهم اسفند ماه) هر بار برابر 15 من برابرو هر من برابر 6 کیلو،به عنوان مساعده از طرف کشاورز به برزگر پرداخت می شود.

د: برزگر از کلیه محصولات کشاورزی 4 به 1 سهم می برد.

ه:برزگر موظف است در فصل زمستان برف کلیه ی بام های کشاورز را برف روبی کند. 

 برای مطالعه ی ادامه مطالب اینجا کلیک کنید.

ادامه نوشته

نجاری در نهرخلج گذشته

برای انتخاب نجار هر سال گروهی از کشاورزان دور هم جمع می شدند و راجع به انتخاب او وارد بحث و گفتگو می شدند و صحبت آنها بیشتر در این موارد دور میزد که شخصی که جهت این کار انتخاب می کنند اولاً خبره باشد و به اصطلاح محلی محکم کار باشد،ثانیاً کارش را وسط سال رها نکند و به کار خود علاقه داشته باشد.

برای مشاهده ی ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

ادامه نوشته

شیرواره

یکی از شغل های اصلی مردم روستایی، دامداری است.در روستای نهرخلج هم از زمان های گذشته تا کنون بسیاری از خانواده های روستایی در خانه های خود گاو و گوسفند نگهداری می کنند و بخشی از درآمد خود را از این طریق کسب می کنند؛البته امروزه بیشتر قدیمی تر ها به امر دامداری می پردازند.زنان روستایی روزانه مقدار شیری را که احتیاج دارند را نگه می دارند و بقیه را هر روز صبح به افرادی که مسئول جمع آوری شیر هستند تحویل می دهند که این افراد پس از جمع آوری کل شیر روستا توسط ماشین های مخصوص،آن را به ایستگاه های شیر می برند. اگر شیر کسی کم باشد چند روز آن را در یخچال نگه می دارد و وقتی که زیاد شد از آن فراورده های لبنی مثل پنیر،کره،دوغ و ... درست می کند؛ اما در گذشته اگر شیر کسی کم بود نمی توانست از این مقدار کم مثلاً روغن درست کند چون برای این کار می بایست حدود سه ماه یا بیشتر هر روز ماست درست کند تا بتواند از آن روغن به عمل بیاورد که بالطبع در این زمان طولانی ماست او فاسد می شد! 

 به این خاطر در گذشته،کسانی که شیر کم داشتند(مثلاً15 گوسفند و یک گاو شیرده) تشکیل تعاونی شیراوره را می دادند. 

                               چگونگی کار تعاونی شیرواره

ادامه نوشته

سلمانی

بنا به درخواست برخی از هم روستایی های محترم تصمیم  دارم که مطالب بیشتری را در مورد روستای نهرخلج بگذارم. از اونجایی که بنده به تاریخ علاقه دارم سعی میکنم مطالبی رو هم از گذشته روستا و آداب و رسوم روستا قرار بدم.پیش تر کتاب هفت دانگی تألیف دکتر هوشنگ حمیدی رو معرفی کرده ام این کتاب مطالب بسیار خوبی را در رابطه با روستای نهرخلج داره در این وبلاگ هم خیلی زیاد از مطالبش استفاده کردم از اونجایی که تهیه ی این کتاب برای همه مقدور نیست باز هم سعی میکنم مطالب بیشتری از این کتاب در وبلاگ قرار بدم. امیدوارم مورد توجه هم ولایتی های محترم قرار بگیره. 

در ادامه مطالبی در مورد قوانین سلمانی در  روستای نهرخلج آورده شده که بر گرفته از کتاب هفت دانگی دکتر حمیدی است. 

                                                 

                                                                 سلمانی

ادامه نوشته

تنور گلی

  

یادش بخیر نونهایی که با تنور گلی پخته می شد ، چه عطر و بویی داشتند!طعم اون نون ها رو تو هیچکدوم از این نون های امروزی نمیشه پیدا کرد! هیشکی با خوردن اون نونها،فشار خونش بالا نمی رفت،زخم معده و پوکی استخوان نمیگرفت!

در قدیم اکثر مردم نهرخلج تو خونه هاشون یه تنور گلی داشتند؛ کلاً یه قسمت از حیاطشون رو اختصاص داده بودن به محلی به نام مطبخ که تنور گلی در اون واقع شده بود.از تنور گلی علاوه بر پختن نان برای پختن غذا و درست کردن آبغوره هم استفاده می شده ؛غوره ها رو به همراه کمی آب  تو کوزه های گلی می ریختن و بعد کوزه ها رو تو تنور های گلی می گذاشتن تا وقتی که آب کوزه کاملاً ترش می شد و  غوره ها پخته می شدند........

دشتبان به چه کسی گفته می شد؟

 دشتبان ،کسی بود که برای مواظبت از مزارع، و برخی امور دیگر به وسیله کشاورزان انتخاب می شد.   

طریقه انتخاب دشتبان

کلیه کشاورزان یک یا چند قنات با همدیگر تشکیل جلسه داده و در این مورد به شور و بحث می پرداختند ، اولاً برای مواظت از محصولات مثلاً فلان قنات چند نفر دشتبان لازم است؟ این موضوع بستگی به وسعت محصولات قنات داشت،ثانیاً در مورد کسی که جهت این کار انتخاب می شد باید چه شرایطی داشته باشد.

برای مشاهد ادامه مطلب اینجا کلیلک کنید.

ادامه نوشته

مراسم ازدواج و عزاداری

مراسم ازدواج در نواحی روستائی فریدن معمولاً دو روز طول می کشد. در شب آخر عروسی مهمانان پس از صرف شام،مراسم پول اندازی دارند. چه در مجلس زنانه و چه  در مجلس مردانه . زن و مرد مهمان باید مبلغی پول اندازی کنند، به طور مثال اگر پدر خانواده هزار تومان پول اندازی کند(البته اون قدیما رو میگه ها!) مادر خانواده نصف آن مبلغ را پول اندازی می کند.

و یکی از افراد فامیل داماد چه در مجلس زنانه و چه در مجلس مردانه در یک دفتر اسم ونام خانوادگی  پول اندازها را یادداشت کرده و مبلغی را که پرداخته اند در جلوی نام آنها ثبت می کنند که هر وقت زمان ازدواج دختر یا پسر آن خانواده فرا رسید این مبلغ یا بیشتر را در مجالس ازدواج آنها پول اندازی می کنند، پول اندازی باعث تشویق جوانا ن به عروسی می شد.

در مراسم فوت یکی از افراد خانواده در بعضی از روستاهای فریدن خانواده های شرکت کننده در مراسم عزا باید پرسانه برای صاحب عزا بیاورند. و پرسانه عبارت است از برنج، نان ،گوشت،قند و چای و غیره واین در حقیقت کمک به خانواده ای است که عزیز خود را از دست داده تا بتواند هزینه خرج مجلس عزاداری را بپردازدو و این یک نوع تعاون برای کمک به برپائی این مراسم است.(در نهرخلج فکر کنم  قدیم این رسم بوده الآن که نیست!)

قلعه ی روستایی

در بیشتر روستاهای فریدن علاوه بر خانه های روستایی گاهی چندین قلعه جلب نظر می کنند و کلیه این قلعه ها به طور اشتراکی ساخته شده اند و ساکنین این قلعه ها معمولاً با همدیگر نسبت خانوادگ داشته و از یک طایفه می باشند. اگر دقت کنیم متوجه می شویم که مجتمع های مسکونی امروزی الگو گرفته شده از قلعه های قدیمی می باشند. 

«ادامه مطلب»

ادامه نوشته

مکتب روستایی

سوادآموزی در قدیم در نواحی روستایی به وسیله افرادی انجام می شدکه به نام ملا معروف بودند و شاگردان او را ملابچه(نه بچه مدرسه) می نامیدند.و مکانی که به شاگردان خواندن و نوشتن آموخته می شد مکتب نام داشت. در این قسمت چگونگی کار مکتب در روستای نهرخلج فریدن را شرح می دهم و در این روستا مکان مکتب ها همان خانه ملاها بود. 

«بقیه ی مطالب»

ادامه نوشته